Postępowanie i zasady diagnostyki obrazowej ogniskowych zmian w płucach Ostatnio w związku z planowaną operacją ortopedyczną musiałam wykonać zdjęcie RTG klatki piersiowej, które wykazało obecność owalnego cienia 8 mm x 10 mm w płucu. Pulmonolog ze szpitala w Krakowie zlecił mi wykonanie TK z opcją lung care. Inne objawy pozastawowe obejmują: zapalenie naczyń powodujące owrzodzenie nóg lub zapalenie jednonerwowe, wysięk opłucnowy lub osierdziowy, nacieki lub zwłóknienie w płucach, zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, powiększenie węzłów chłonnych, zespół Felty'ego, zespół Sjögrena, zapalenie nadtwardówki. Zmiany występują nawet u pacjentów, którzy ozdrowieli • Zwapnienie płuc - przyczyny i objawy. Kiedy konieczne jest leczenie? • • Zator płucny i zawał płuca. "Jedną z najczęstszych przyczyn jest zakrzepica" • Sarkoidoza. Tajemnicza choroba płuc. Wynik TK płuc Widoczne guzki u podstawy płuca prawego do 7mm. Stwierdza się Niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP) - objawy, metody terapii nowotworu, rokowania. Data publikacji: 03.04.2023. Czas czytania: 12 minut. Mimo iż onkologia jest dziedziną medycyny, która rozwija się w coraz szybszym tempie, wciąż z roku na rok obserwujemy nowe zachorowania na nowotwory. Jest to problem nie tylko w Polsce, ale także na Pojawia się na skutek obrony organizmu, który wytwarza nadmiar komórek, aby zwalczyć pojawiające się infekcję. Lokalizacja ziarniniaków może przebiegać na powierzchni skóry lub pojawiać się na narządach wewnętrznych np. płucach. Towarzyszy często chorobom, takim jak: Stan zapalny jelit, beryloza (zmiany w płucach), trąd, 70 poziom zaufania. Guzek o takiej wielkości jest najczęściej zmianą łagodna (pozapalną, węzeł chłonny ). Jeżeli jest ich dużo to może być związany z jakąś chorobą ( gruźlica, sarkoidoza, AZPP). Są czynniki, które zwiększają ryzyko ryzyko nowotowtu (wiek, morfologia guza, lokalizacja guzka), dlatego najlepiej podejść z W tomografii komputerowej wysokiej rozdzielczości (TKWR) stwierdzono rozstrzenie oskrzeli zlokalizowane obustronnie, głównie przywnękowo i w płatach górnych, z zaleganiem wydzieliny w ich świetle; ponadto opisano dyskretne rozsiane zmiany drobnoguzkowe wewnątrzzrazikowe oraz obustronne zmiany włóknisto-niedodmowe (ryc. 2). Ryc. 2. Objawy mogą obejmować gorączkę, nocne poty, utratę wagi, ogólnie złe samopoczucie i ból w miejscu guza. Obrazowanie. Jeśli masz objawy zapalnego guza miofibroblastycznego, lekarz użyje skanów obrazowych, takich jak tomografia komputerowa, USG lub rezonans magnetyczny, aby określić, gdzie znajduje się guz w ciele i jego rozmiar Wiem Więcej!” jest skierowana zarówno do kobiet, u których rozpoznano zaawansowanego raka piersi, jak i ich najbliższych: rodziny, przyjaciół, znajomych. Komórki nowotworowe raka piersi mogą rozwijać się w każdej żywej tkance, ale najczęściej przerzuty obserwowane są w kościach, płucach, wątrobie, mózgu i tkankach miękkich zmiany guzkowe w płucach. Witam! Jestem tu po raz pierwszy. Ponad dwa lata temu podczas przypadkowego badania wykryto u mnie rozstrzenie oskrzeli. Bronchoskopia, inne badania wykluczyły gruźlicę i inne choroby. Wynik bronchoskopii z 2010r: Ww drzewie oskrzelowym niezbyt intensywne zmiany zapalne, dość liczne grudki ropy, inkrustacje d3Pj. Zwłóknienie płuc częściej dotyczy osób starszych, jednak można tę patologię rozpoznać także u dzieci. Istnieje wiele czynników predysponujących do wystąpienia tego schorzenia. Do najczęstszych przyczyn należą: palenie papierosów, ekspozycja na szkodliwe pyły, czynniki środowiskowe oraz niektóre leki. O zwłóknieniu płuc mówimy wówczas, gdy wokół pęcherzyków płucnych tworzą się blizny. Tworzące się zagęszczenia w obrębie płuc oraz narastająca sztywność tkanek sprawia, iż płuca nie mogą prawidłowo funkcjonować. Tlen nie może dostać się do krwioobiegu. Razem z postępującym włóknieniem płuc postępuje pogorszenie ich czynności, a co za tym idzie – skrócony oddech, tendencja do częstych zadyszek i stopniowe obniżenie tolerancji wysiłku fizycznego. Bliznowacenie związane z zwłóknieniem płuc może być wywołane przez wiele czynników. W większości przypadków nie można dokładnie określić, co jest przyczyną problemu. Wówczas stan ten nazywamy idiopatycznym zwłóknieniem płuc. Do objawów zwłóknienia płuc należą: skrócenie oddechu (duszność), suchy kaszel, przewlekłe zmęczenie, niewyjaśniony spadek masy ciała, bóle mięśni i stawów. Przyczyny: 1. Długotrwała ekspozycja na zanieczyszczenia ( pył krzemionkowy, włókna azbestu, pył zbożowy, odchody ptaków i zwierząt) może uszkodzić płuca. 2. Zabiegi radioterapii: pacjenci z rakiem płuca lub rakiem piersi, którzy leczą się metodą naświetlań wykazują oznaki uszkodzenia płuc, od kilku miesięcy, a niekiedy – do kilku lat po rozpoczętym leczeniu. Ciężkość uszkodzenia zależy od tego: Czy oba płuca były narażone na promieniowanie? Jaka była całkowita dawka promieniowania? Czy stosowano chemioterapię? 3. Leki: Wiele leków może uszkodzić płuca. Należą do nich leki stosowane w chemioterapii tj. leki przeznaczone do zabijania komórek nowotworowych, niektóre leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca, niektóre antybiotyki. 4. Choroby obejmujące swoim procesem płuca tj. gruźlica, zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, twardzina. Naukowcy mają kilka teorii na temat tego, co może powodować idiopatyczne zwłóknienie płuc. Wśród nich wymienia się wirusy oraz ekspozycję na dym tytoniowy. Coraz częściej jednak mówi się o dziedzicznym podłożu tej choroby. Polecane dla Ciebie grypa, przeziębienie zł syrop, podrażnienie, zaczerwienienie, suchość zł syrop, kaszel, podrażnienie zł syrop, podrażnienie, zaczerwienienie, suchość, świąd, kaszel, kaszel suchy zł Powikłania zwłóknienia płuc obejmują: Wysokie ciśnienie krwi w płucach (nadciśnienie płucne) – w odróżnieniu od systemowego ciśnienia tętniczego, warunek ten dotyczy tylko tętnic w płucach. Zaczyna się w najmniejszych tętnicach i naczyniach włosowatych, które są ściskane przez zbliznowaciałą tkankę, co powoduje zwiększony opór dla przepływającej krwi. To z kolei zwiększa ciśnienie w tętnicach płucnych i prawej komorze serca. Nadciśnienie płucne jest poważną chorobą, która stopniowo postępuje i nieleczona przyczynia się do śmierci. Niewydolność prawej komory serca (tzw. serce płucne) – ta poważna choroba występuje, gdy prawa komora serca musi pompować mocniej niż zwykle, aby krew mogła przejść przez częściowo zablokowane tętnice płucne. Niewydolność oddechowa – często jest to ostatni etap przewlekłej choroby płuc. Występuje wtedy, gdy poziom tlenu we krwi spada do niebezpiecznego niskiego poziomu. Nowotwór złośliwy płuc – wieloletnie włóknienia płuc zwiększają ryzyko zachorowania na raka płuc. Ważne jest wykonanie niezbędnych badań ułatwiających diagnozę! Jakie badania umożliwiają postawienie diagnozy? RTG klatki piersiowej oraz tomografia komputerowa. Są one niezwykle ważne w wykryciu choroby, a także w ocenie jej postępu. Wysokiej rozdzielczości TK może być szczególnie pomocne w określaniu zakresu uszkodzenia płuc spowodowanego przez zwłóknienie. Ponadto, niektóre rodzaje zwłóknienia np. spowodowane przez pył krzemowy mają charakterystyczne cechy radiologiczne. Echokardiografia czyli USG serca, gdzie dzięki falom ultradźwiękowym można ocenić pracę serca a tym samym nieprawidłowe zmiany w obrębie prawej komory serca. Spirometria – test ten wymaga, aby szybko i mocno wykonać wydech przez rurkę podłączoną do komputera. Badanie ocenia szybkość i ilość przepływu powietrza w jednostce czasu. Oksymetria. Ten prosty test wykorzystuje małe urządzenie umieszczane na jednym z twoich palców do pomiaru wysycenia tlenem hemoglobiny. Oksymetria może posłużyć, jako łatwy sposób monitorowania przebiegu choroby. Próba wysiłkowa. Wykonuje się ją na bieżni lub rowerze stacjonarnym. Mogą być wykorzystywane do monitorowania czynności płuc. Często, zwłóknienie płuc może zostać ostatecznie zdiagnozowane jedynie poprzez pobranie i zbadanie pod mikroskopem małej ilości tkanki płuc (biopsja) w laboratorium. Materiał może być otrzymany w jednym z następujących sposobów: Bronchoskopii. W ramach tej procedury, lekarz usuwa bardzo małe próbki tkanek przy użyciu małej elastycznej rurki (bronchoskopu), która jest wkładana przez usta lub nos do płuc. Powikłania bronchoskopii są zazwyczaj niegroźne – najczęściej tymczasowy ból gardła i chrypka. Płukanie oskrzelowo-płucne (BAL). W ramach tej procedury, lekarz wstrzykuje sól fizjologiczną do oskrzela przez bronchoskop, a następnie natychmiast zasysa go uzyskując mieszaninę różnych komórek poddawanych dalszej analizie. Biopsja chirurgiczna. Chociaż jest to najbardziej inwazyjna procedura i możliwie więcej potencjalnych powikłań, jest to często jedyny sposób na uzyskanie dużej próbki tkanek, aby postawić ostateczną diagnozę. Podczas zabiegu, narzędzia chirurgiczne i mały aparat są wkładane przez dwa lub trzy małe nacięcia między żebrami. Całość odbywa się w znieczuleniu ogólnym. Leczenie Uszkodzenia płuc spowodowane zwłóknieniem są trwałe i nieodwracalne, a jego przebieg i nasilenie objawów – może się znacznie różnić. U niektórych przebieg choroby jest szybki i ciężki, u innych pogorszenie czynności płuc trwa miesiącami i latami. Istnieją leki i terapie, które mogą czasem pomóc złagodzić objawy i poprawić jakość życia jednak dla niektórych osób, jedynym rozwiązaniem jest przeszczep płuc. Leki: Wiele osób z rozpoznaniem zwłóknienia płuc jest leczonych kortykosteroidami, niekiedy w połączeniu z innymi lekami hamującymi układ odpornościowy. Stosuje się również acetylocysteinę, pochodną naturalnego aminokwasu w połączeniu z prednizonem, który może spowolnić chorobę. Żadna z tych kombinacji jednak nie okazała się skuteczną w obserwacji długoterminowej. Tlenoterapia. Znacznie ułatwia oddychanie oraz chroni przed niskim poziomem tlenu we krwi, zmniejsza obciążenie prawej komory serca, poprawia sen i samopoczucie. Rehabilitacja oddechowa, której celem jest poprawa codziennego funkcjonowania poprzez kontrolowany wysiłek fizyczny wzmacniający mięśnie oddechowe. Zbilansowana dieta Leczenie chirurgiczne – przeszczep płuc może być rozwiązaniem ostatecznym dla młodszych osób z ciężkim zwłóknieniem płuc, lub u osób, u których wykorzystano wszystkie możliwości leczenia. Jeśli chorujesz na zwłóknienie płuc i aktywnie angażujesz się w swoje zdrowie bardzo ważnym jest, aby: Przestać palić. Jeśli masz chorobę płuc, najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić dla siebie to rzucić palenie. Porozmawiaj z lekarzem o możliwości rzucenia palenia, w tym o programach rzucania palenia, które wykorzystują wiele sprawdzonych technik, aby pomóc Ci rzucić palenie. Bierne palenie może być szkodliwe dla płuc, dlatego nie pozwalają innym ludziom palić wokół ciebie. Jeść zdrowo. Osoby z chorobami płuc i nadwagą powinny schudnąć, dlatego, że dodatkowe kilogramy utrudniają oddychanie. Zalecana jest dieta oparta o odpowiednią ilość kalorii, dlatego warto skonsultować ją z dietetykiem. Zaszczepić się i swoją najbliższą rodzinę na grypę i pneumokoki! Infekcje dróg oddechowych mogą pogorszyć objawy włóknienia płuc. Unikaj również przebywania w zatłoczonych miejscach w sezonie infekcji. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Guzy, stłuczenia i siniaki – co na nie stosować? Guzy, stłuczenia, siniaki i obrzęki – jakie środki warto mieć pod ręką, aby urazy goiły się szybciej? Podpowiadamy. Makrogole – czym są? Działanie przeczyszczające, zastosowanie, przeciwwskazania Makrogole to dobrze tolerowane i bezpieczne w stosowaniu preparaty, które wykorzystuje się w przypadku zaparć zarówno tych długotrwałych, jak i sporadycznych. Powodują zwiększenie objętości płynów w świetle jelit oraz wywołują działanie przeczyszczające. Czy kobiety w ciąży i dzieci mogą stosować makrogole, jakie są skutki uboczne zażywania tych leków, a także jak długo może być prowadzona terapia z wykorzystaniem PEG? Oparzenie meduzy – co robić? Wakacyjna kąpiel dla niektórych może skończyć się przykrym i dość bolesnym doświadczeniem za sprawą parzących, galaretowatych parasolek, swobodnie pływających w toni wodnej, czyli meduz. Do obrony oraz chwytania pokarmu używają parzydełek, zawierających jad, którego siła działania jest zróżnicowana w zależności od rodzaju meduzy. Po czym można rozpoznać, że oparzyła nas meduza? Dowiedz się, co zrobić po oparzeniu meduzą, zwłaszcza jeśli planujesz zagraniczne wakacje nad wodą. DEET – co to jest, dlaczego odstrasza komary i kleszcze? Bezpieczeństwo sprayu na owady DEET jest repelentem otrzymanym syntetycznie. Działanie tego preparatu polega na zaburzaniu węchu owadów, które nie są w stanie odebrać i zakodować zapachu kwasu mlekowego, będącego składnikiem potu potencjalnego żywiciela. Jak poprawnie stosować DEET, czy dzieci i kobiety w ciąży mogą bezpiecznie z niego korzystać i czy DEET na komary może być szkodliwy dla zdrowia? Zastrzyki z kwasu hialuronowego – czym są iniekcje dostawowe i kiedy należy je stosować? W niechirurgicznym leczeniu artrozy i chorób chrząstki stawowej stosowana jest dostawowa suplementacja kwasu hialuronowego (HA), czyli wiskosuplementacja. Zazwyczaj iniekcje dostawowe dotyczą stawów kolanowego oraz biodrowego. W aptekach oraz przychodniach dostępne są liczne preparaty do wiskosuplementacji kwasem hialuronowym. Produkty te różnią się usieciowaniem oraz masą cząsteczkową HA. Który preparat wybrać, jaka jest różnica między zastrzykami z kwasem hialuronowym a preparatami zawierającymi kolagen? Jak złagodzić ból pleców? Domowe sposoby i leki apteczne Ból pleców może dotyczyć każdego odcinka kręgosłupa, jednak zazwyczaj występuje ból krzyża, który pojawia się w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Zakłada się, że w populacji do 40 roku życia ponad 70% osób cierpiało na ból krzyża, natomiast drugiego najczęściej występującego bólu pleców – w odcinku szyjnym doświadczyła minimum połowa populacji. Jak poradzić sobie z bólem pleców, jakie leki wybrać i które z domowych sposobów mogą uśmierzyć ból? Co na alergię? Skuteczne leki i domowe sposoby na alergię Alergia może dotyczyć niemowlaka, dziecka i osoby dorosłej. Niestety problem ten doskwiera coraz większej ilości osób na całym świecie. Lekceważenie objawów alergii może doprowadzić do groźnych komplikacji, takich jak np. przewlekła obturacyjna choroba płuc. Wsparcie w leczeniu alergii mogą stanowić metody naturalne oraz wypracowanie schematu zachowań ograniczających kontakt z alergenami. Dostępne są również leki i preparaty na alergię, które można kupić w aptece także bez recepty. Stosowane właściwie, czyli konsekwentnie i zgodnie z zaleceniami, mogą pomóc zwalczyć dokuczliwe objawy alergii. Apteczne testy do wykrywania zakażenia Helicobacter pylori z kału i krwi Zakażenie Helicobacter pylori jest często diagnozowaną infekcją przewodu pokarmowego, która jednak w niewielkim procencie przypadków daje objawy, takie jak ból nadbrzusza, nudności czy wymioty. Diagnozę stawia się najczęściej na podstawie wyniku testu ureazowego, dla którego alternatywą od pewnego czasu są domowe testy na obecność zakażenia h. pylori z krwi lub kału. Czy są one wiarygodne, jak je przeprowadzić i jak interpretować ich wynik? Śródmiąższowe zapalenie płuc, inaczej śródmiąższowe włóknienie płuc, zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, daje podobne objawy. Jednak są one niespecyficzne, przez co śródmiąższowe zapalenie płuc łatwo pomylić z innymi chorobami. Może to opóźnić postawienie właściwej diagnozy, a co za tym idzie - wdrożenie odpowiedniego leczenia. Jakie są przyczyny i objawy śródmiąższowego zapalenia płuc? Na czym polega leczenie? Spis treściŚródmiąższowe zapalenie płuc - przyczynyŚródmiąższowe zapalenie płuc - objawyŚródmiąższowe zapalenie płuc - diagnostykaŚródmiąższowe zapalenie płuc - leczenie i rokowania Śródmiąższowe zapalenie płuc, inaczej śródmiąższowe włóknienie płuc, to choroba pęcherzyków płucnych, której istotą jest ich stan zapalny, prowadzący do włóknienia płuc. Śródmiąższowe zapalenie płuc to choroba przewlekła i postępująca. Wyróżnia się kilka typów śródmiąższowego zapalenia płuc: zwykłe (zwyczajne) śródmiąższowe zapalenie płuc (samoistne włóknienie płuc) nieswoiste (niespecyficzne) śródmiąższowe zapalenie płuc kryptogenne organizujące zapalenie płuc limfocytarne śródmiąższowe zapalenie płuc ostre śródmiąższowe zapalenie płuc (dawniej zespół Hammana i Richa) Poradnik Zdrowie: kiedy iść do pulmonologa? Śródmiąższowe zapalenie płuc - przyczyny Zwykłe śródmiąższowe zapalenie płuc Przyczyna samoistnego włóknienia płuc jest nieznana. Przypuszcza się, że jest to proces nieprawidłowego gojenia wielokrotnych, mikroskopijnych uszkodzeń nabłonka pęcherzyków płucnych przez nieokreślone bliżej czynniki. Jednak według niektórych źródeł w 0,5-3,7 proc. przypadków choroba występuje rodzinnie i dziedziczy się Choroba występuje zwykle u osób po 50. roku życia, częściej u mężczyzn. Zapadalność na chorobę wzrasta wraz z wiekiem. Nieswoiste śródmiąższowe zapalenie płuc Może występować w przebiegu chorób tkanki łącznej (takich jak, np. twardzina układowa, reumatoidalne zapalenie stawów, zespół Sjögrena i zapalenie skórnomięśniowe) alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych, reakcji na leki. Występuje u osób w wieku 40-50 lat i raczej nie ma związku z paleniem tytoniu. Kryptogenne organizujące zapalenie płuc Organizujące się zapalenie płuc ma w 2/3 przypadków nieznaną przyczynę, w pozostałych występuje w przebiegu chorób tkanki łącznej, nowotworów płuc lub innych narządów, jako reakcja na leki, po przeszczepieniach narządów. Jest też związane z infekcyjnym zapaleniem płuc. Limfocytarne śródmiąższowe zapalenie płuc Jego przyczyną może nie być znana, ale kilkakrotnie częściej jest wynikiem innych chorób, takich jak pierwotne hipogammaglobulinemie, pierwotna żółciowa marskość wątroby, zakażenie wirusem HIV, wirusem Ebstein-Barr i choroby tkanki łącznej (często występuje w zespole Sjögrena). Ostre śródmiąższowe zapalenie płuc Przyczyna tej postaci śródmiąższowego zapalenia płuc jest nieznana. Brane są pod uwagę czynniki zakaźnie, jak wirusy, toksyczne czynniki wziewne i predyspozycja genetyczna. Czytaj też: Czy bakteryjne zapalenie płuc jest zaraźliwe? Śródmiąższowe zapalenie płuc - objawy We wszystkich typach choroby jej początek jest podstępny, często trudno uchwytny. Chorzy zgłaszają: uporczywy, suchy kaszel duszność, początkowo pojawiająca się podczas wysiłku, a potem w czasie spoczynku. Duszność ta może się nasilać od miesięcy, a nawet lat W przypadku zwykłego śródmiąższowego zapalenia płuc pojawiają się dodatkowo palce pałeczkowate (występują u ponad połowy chorych z tą postacią choroby). Z kolei kryptogenne organizujące się zapalenie płuc przypomina ostrą infekcję wirusową z objawami grypopodobnymi - poza kaszlem i dusznością, pojawiają się także gorączka i osłabienie. Grypę przypomina także - ale tylko początkowo - ostre śródmiąższowe zapalenie płuc. Śródmiąższowe zapalenie płuc - diagnostyka Osłuchanie pacjenta Badanie czynnościowe płuc (podstawowym jest spirometria) RTG klatki piersiowej/ tomografia komputerowa płuc o wysokiej rozdzielczości (TKWR) badanie mikroskopowe fragmentu płuca Czytaj też: Zachłystowe zapalenie płuc - co warto o nim wiedzieć? Śródmiąższowe zapalenie płuc - leczenie i rokowania We wszystkich postaciach śródmiąższowego zapalenia płuc stosuje się glikosteroidy. Lekarz powinien skierować pacjenta do ośrodka domowego leczenia tlenem. Wówczas chory otrzymuje koncentrator, który cały czas wytwarza potrzebny mu tlen. Najgorszym rokowaniem odznacza się ostre śródmiąższowe zapalenie płuc. W tym przypadku skuteczność leczenia jest bardzo mała, a śmiertelność wynosi 50-100 Oporne na leczenie jest też zwykłe śródmiąższowe zapalenie płuc. Średnie przeżycie w tej chorobie jest porównywalne do przeżycia w chorobach nowotworowych i wynosi od chwili rozpoznania 2-3 Jaka to choroba? Pytanie 1 z 12 Co dolega temu dziecku? Atypowe zapalenie skóry Atopowe zapalenie skóry Atypiczne zapalenie skóry Sarkoidoza, inaczej choroba Besniera-Boecka-Schaumanna, jest chorobą autoimmunologiczną atakującą praktycznie cały organizm, dotyka przede wszystkim ludzi młodych. Objawy sarkoidozy są często mylone z gruźlicą lub inną chorobą układu oddechowego. Do tej pory nie udało się ustalić jednoznacznej przyczyny sarkoidozy, choć istnieje wiele hipotez na ten temat. Co ważne, sarkoidoza nie jest chorobą infekcyjną, więc nie można się nią zarazić. Spis treściSarkoidoza - kto choruje najczęściej?Sarkoidoza - objawySarkoidoza - jak postawić trafną diagnozę?Z czym różnicować sarkoidozę?Sarkoidoza - leczenieSarkoidoza - przebieg kliniczny Sarkoidoza (choroba Besniera-Boecka-Schaumanna, łac. sarcoidosis) to choroba z autoagresji (choroba autoimmunologiczna). Układ odpornościowy, przyzwyczajony do niszczenia intruzów wnikających do organizmu u niektórych osób staje się nagle zbyt aktywny. W narządach wewnętrznych tworzą się wówczas ziarniniaki, czyli małe grudki o charakterze zapalnym, które w przeciwieństwie do gruźlicy są ziarniniakami nieserowaciejącymi. Ziarniniaki są utworzone z komórek zapalnych takich jak limfocyty i makrofagi. Chociaż sarkoidoza może zaatakować każdy narząd, to najczęściej stwierdza się ją w płucach oraz węzłach chłonnych, przede wszystkim śródpiersia. To dlatego sarkoidoza zaliczana jest do śródmiąższowych chorób płuc. Oznacza to, że w jej przebiegu powstają niejednorodne, rozsiane zmiany w płucach, które prowadzą do upośledzenia wymiany gazowej. Poradnik Zdrowie: kiedy iść do immunologa? Sarkoidoza - kto choruje najczęściej? Sarkoidozę uważa się za chorobę przede wszystkim ludzi młodych, głównie w trzeciej dekadzie życia (20-30 lat). U kobiet drugi szczyt zachorowań przypada między 50. a 60. rokiem życia. Chociaż nie ma zdecydowanej przewagi co do płci, uważa się, że sarkoidoza nieco częściej występuje u kobiet. Zaobserwowano też, że sarkoidoza dosyć często stwierdzana jest u ludzi w krajach skandynawskich, a także, że rasa czarna choruje około dziesięć razy częściej niż reszta populacji. Sarkoidoza - objawy Sarkoidoza w swoim początkowym przebiegu często nie daje żadnych objawów. Jednak w miarę rozwoju choroby najczęściej można zaobserwować limfadenopatię, czyli uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. Często w sarkoidozie pojawiają się: utrata masy ciała pokasływanie nocne poty złe samopoczucie ogólne osłabienie Są to objawy niespecyficzne, występujące nawet u około 30 procent chorych, dlatego gdy się pojawią, rzadko kiedy jesteśmy ukierunkowani na określoną chorobę, co więcej - takie dolegliwości są znane z autopsji praktycznie każdemu z nas i występują w przypadku długotrwałego stresu czy przemęczenia. Objawy, które są bardziej typowe dla sarkoidozy, wiążą się przede wszystkim z zajętym przez chorobę narządem. W związku z tym możemy zaobserwować między innymi: duszność, kaszel, zamostkowy ból lub dyskomfort klatki piersiowej bóle mięśni i stawów powiększenie wątroby i/lub powiększenie śledziony (hepato- i/lub splenomegalia) powiększenie węzłów chłonnych, które są ruchome i niebolesne w przypadku zajęcia serca arytmie, objawy niewydolności krążenia suchość oczu lub zaburzenia widzenia zaburzenia w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza porażenie nerwów czaszkowych, głównie twarzowego (tak zwana neurosarkoidoza) zmiany skórne różnego typu i o różnym nasileniu, np. sarkoid guzowaty, angiolupoid (zmiana naczyniowa, głównie u kobiet, zlokalizowana przede wszystkim na nosie), sarkoid odmrozinowy, odmiana guzkowa rozsiana oraz obrączkowata; zmiany zazwyczaj pozostawiają blizny na powierzchni skóry objawy kostne, które są znane również jako zespół Jünglinga powiększenie ślinianki przyusznej jedno- lub obustronne objawy hiperkalcemii, czyli podwyższonego poziomy wapnia we krwi, która często towarzyszy sarkoidozie, takich jak wielomocz, kamica nerkowa i kamica dróg żółciowych, osłabienie mięśni, senność, bóle głowy, nudności, wymioty, brak apetytu, zapalenie trzustki, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, arytmie czy nadciśnienie tętnicze Sarkoidoza - jak postawić trafną diagnozę? W związku z tym, że sarkoidoza może atakować każdy narząd, często można zaobserwować wiele odchyleń w różnych badaniach dodatkowych. Ostatecznie jednak o rozpoznaniu sarkoidozy decyduje badanie histopatologiczne wycinka ze zmienionych narządów, najczęściej z węzłów chłonnych, miąższu płuc, spojówki oka, wątroby, nerek czy skóry. Poza tym w diagnostyce sarkoidozy wykorzystuje się takie badania jak: badania laboratoryjne, które mogą wykazać - nieznaczną niedokrwistość- leukopenię- hiperkalcemię- hiperkalciurię- wzrost aktywności konwertazy angiotensyny we krwi- hipergammaglobulinemię badania obrazowe: RTG klatki piersiowej - na podstawie obrazu w badaniu RTG można sklasyfikować sarkoidozę w pięciu stadiach, a dokładniej: - stadium 0 - obraz klatki piersiowej w badaniu RTG jest prawidłowy- stadium I - powiększenie węzłów chłonnych wnęk i/lub śródpiersia, bez widocznych zmian w miąższu płuc- stadium II - rozsiewy drobnoguzkowe w miąższu płuc, które towarzyszą powiększonym węzłom chłonnym- stadium III - rozsiew drobnoguzkowy w miąższu, brak powiększenia węzłów chłonnych- stadium IV - włóknienie miąższu płuc i zmiany rozedmowe (obraz "plastra miodu") tomografia komputerowa klatki piersiowej: - rozsiew drobnoguzkowy w miąższu płuc- powiększone węzły chłonne wnęk i śródpiersia rezonans magnetyczny - pomocny najczęściej w ocenie zajęcia innych narządów, głównie ośrodkowego układu nerwowego i sercaUSG jamy brzusznej do oceny wątroby, śledziony i układu moczowego EKG do oceny ewentualnych arytmii badanie okulistyczne, które należy wykonać u każdego chorego badanie płynu mózgowo-rdzeniowego - w przypadku zajęcia ośrodkowego układu nerwowego ujawni limfocytozę i wzrost poziomu białka u zdecydowanej większości chorych odczyn tuberkulinowy wykonywany w celu wykluczenia aktualnego zakażenia prątkami gruźlicy, jednakże w przypadku sarkoidozy dochodzi do osłabienia układu immunologicznego, dlatego badanie to może dawać wyniki fałszywie ujemne Sarkoidozę można rozpoznać, gdy występuje typowy obraz kliniczny i radiologiczny w więcej niż dwóch narządach, który jest potwierdzony wynikami biopsji. Gdy pobranie biopsji nie jest możliwe, rozpoznanie w stadium I i II sarkoidozy można rozpoznać jedynie na podstawie obrazu klinicznego i radiologicznego. Z czym różnicować sarkoidozę? Z racji tego, że sarkoidoza może występować w każdym narządzie naszego organizmu, należy wykluczyć szereg chorób, które mogą dawać podobne objawy. W przypadku powiększenia węzłów chłonnych wnęk i śródpiersia należy przede wszystkim wykluczyć chorobę nowotworową, zarówno złośliwe chłoniaki, jak i przerzuty z innych narządów. Zmiany rozsiane w płucach w badaniach obrazowych mogą nasuwać podejrzenie innych chorób śródmiąższowych czy na przykład rozsiewu nowotworowego. Ziarniniaki wykryte w badaniu histopatologicznym mogą występować również w takich chorobach jak: gruźlica grzybica ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń choroba Leśniowskiego-Crohna oraz wielu innych, nieco rzadszych chorobach. Trudność może stawiać również różnicowanie zmian skórnych, które pojawiają się w sarkoidozie, a które mogą przypominać zmiany w toczniu, chorobach alergicznych czy też w gruźlicy. Sarkoidoza - leczenie Podstawą w leczeniu sarkoidozy są glikokortykosteroidy, a leczenie nimi, aby przyniosło pożądany efekt, powinno trwać minimum rok. Ze względu na duży odsetek samoistnych remisji zazwyczaj nie leczy się chorych w stadium I i II sarkoidozy. W tych przypadkach zaleca się jedynie kontrolę choroby co kilka miesięcy. W postaci płucnej sarkoidozy można rozważyć również stosowanie glikokortykosteroidów wziewnych. Wskazaniem do włączenia leczenia jest stadium choroby III i IV oraz II, jeśli obserwuje się progresję zmian w miąższu płuc lub narastające zaburzenia oddychania, a także zajęcie przez sarkoidozę serca, ośrodkowego układu nerwowego, narządu wzroku oraz stwierdzenie hiperkalcemii. Oprócz glikokortykosteroidów stosowane są również inne leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat, azatiopryna, leflunomid, mykofenolan mofetylu czy przeciwciała anty-TNF α. W ostateczności, w przypadku dużego zaawansowania choroby konieczne jest rozważenie przeszczepu płuc. Sarkoidoza - przebieg kliniczny Tak jak wcześniej wspomniano, sarkoidoza może długo nie dawać żadnych objawów. U niektórych obserwuje się ostry początek choroby, w którym pojawiają się gorączka, ból stawów, niemożność chodzenia, rumień guzowaty oraz obustronne poszerzenie węzłów chłonnych wnęk. Taką postać nazywamy wówczas zespołem Löfgrena i mimo dużego nasilenia objawów na początku oraz ich nagłego początku ma ona charakter samoograniczający się i daje dobre rokowanie. Sarkoidoza może również ujawnić się jako zespół Heerfordta, to znaczy współwystępowanie zapalenia przedniego odcinka błony naczyniowej oka, ślinianek przyusznych, porażenia nerwu twarzowego oraz gorączki. U ponad 80% chorych w I stadium choroby obserwuje się remisję choroby do dwóch lat od jej rozpoznania. U chorych z rozpoznaniem choroby w stadium II dochodzi do remisji choroby w 60% przypadków, a w stadium III w 10-20%. Sarkoidoza wiąże się generalnie z dobrym rokowaniem, a śmiertelność wynosząca kilka procent związana jest najczęściej z niewydolnością układu oddechowego, krążenia czy jest konsekwencją uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Czytaj też: BCG - szczepionka przeciwko gruźlicy Dżuma - przyczyny, objawy, leczenie Jaka to choroba? Pytanie 1 z 12 Co dolega temu dziecku? Atypowe zapalenie skóry Atopowe zapalenie skóry Atypiczne zapalenie skóry